ماهی

شده ام همچون ماهی تنگ
در تب دریا
یا که شاید شده ام قاصدک
تن بدست باد سپرده
شده ام آواره ی فریاد
همان ها که در گلو جا مانده
یا که شاید از زن بودن در فاصله
به خودم نیم نگاهی
شاید مرد شده ام ناغافل
زیر بار چه کنم چه کنم ها
گویی کمرم خم گشته
شده ام همچون ماهی تنگ
میخورم برشیشه
میچرخم و هر چه میروم
همه اش تنگ گشته
مگر نه اینکه آب
جای نفس کشیدن من ماهی
پس چرا نفسم تنگ گشته

آزیتا سمواتی

دلنوشته های من یا ناگفته های تو...